Καμιά φορά τα οικονομικά ακούγονται πιο περίπλοκα απ’ όσο πραγματικά είναι.

Για χρόνια, η χώρα ξόδευε περισσότερα από όσα μπορούσε να αντέξει. Ελλείμματα, δανεικά και εύκολες υποσχέσεις δημιούργησαν έναν λογαριασμό που, αργά ή γρήγορα, θα έπρεπε να πληρωθεί. Και τον λογαριασμό αυτόν τον πληρώσαμε όλοι πολύ ακριβά στα χρόνια της κρίσης.

Η Ελλάδα γνώρισε από πρώτο χέρι τι σημαίνει να αναβάλλεις τις δύσκολες αποφάσεις και να μεταφέρεις το κόστος στις επόμενες γενιές.

Σήμερα, όμως, η χώρα βρίσκεται σε μια διαφορετική πορεία.

Η πρόωρη αποπληρωμή 12,84 δισ. ευρώ χρέους μέσα στο 2026 δεν είναι απλώς ένας αριθμός που προσφέρεται για οικονομικές αναλύσεις. Σημαίνει περίπου 370 εκατ. ευρώ λιγότερους τόκους κάθε χρόνο. Σημαίνει λιγότερα βάρη από το παρελθόν και περισσότερες δυνατότητες για το μέλλον.

Αυτό είναι το πραγματικό ζητούμενο της οικονομικής πολιτικής: όχι οι εντυπωσιακές εξαγγελίες, αλλά η δημιουργία μεγαλύτερου δημοσιονομικού χώρου με τρόπο σταθερό και υπεύθυνο.

Ο λαϊκισμός, βέβαια, έχει πάντοτε ένα πλεονέκτημα. Χωράει σε μία εύκολη υπόσχεση. Η πραγματικότητα, αντίθετα, χρειάζεται εξήγηση. Χρειάζεται αριθμούς, κοστολόγηση και κυρίως συνέπεια.

Και δυστυχώς, ακόμη και σήμερα, ακούμε ασάφειες, ανακρίβειες και ακοστολόγητες υποσχέσεις. Ακούμε ξανά τη λογική του «δώσε τώρα και βλέπουμε μετά», σαν να μην πήραμε κανένα μάθημα από όσα περάσαμε.

Όμως η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να ξεχάσει.

Δεν είναι εύκολο να διορθωθούν μέσα σε λίγα χρόνια οι συνέπειες μιας ολόκληρης περιόδου δημοσιονομικού εκτροχιασμού. Είναι, όμως, απολύτως απαραίτητο να μην επιστρέψουμε στις ίδιες πρακτικές.

Η υπευθυνότητα στα δημόσια οικονομικά δεν σημαίνει λιγότερη κοινωνική πολιτική. Σημαίνει ότι κάθε πολιτική πρέπει να μπορεί να στηριχθεί σε πραγματικούς πόρους και όχι σε υποσχέσεις που κάποιος άλλος θα κληθεί να πληρώσει.

Η χώρα επιτέλους μπαίνει σε σειρά. Και αυτή η προσπάθεια πρέπει να συνεχιστεί.

Με σεβασμό στους πολίτες που χρειάζονται στήριξη σήμερα, αλλά και με ευθύνη απέναντι σε εκείνους που θα ζήσουν στην Ελλάδα του αύριο.

Γιατί τελικά η δημοσιονομική υπευθυνότητα δεν είναι ένας τεχνοκρατικός όρος. Είναι μια πολύ απλή πολιτική επιλογή:

Να μην ξαναστείλουμε τον λογαριασμό στα παιδιά μας.

Ο Γιάννης Παπαγεωργίου είναι συντονιστής του γραφείου του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη και υποψήφιος βουλευτής στην Α’.